Εξαδακτυλία!!!

Είναι η ανάπτυξη ενός επιπλέον δακτύλου σε ένα ή σε όλα τα άκρα.

Όταν έμεινα έγκυος ενημερώσαμε την γιατρό μου σχετικά με αυτή την κληρονομικότητα που υπάρχει από τον άντρα μου (ήταν εξαδάκτυλος σε όλα τα άκρα και του τα αφαίρεσαν όταν ήταν 16 μηνών).

Πράγματι όταν έκανα την εξέταση Β’ Επιπέδου ο γιατρός είδε ότι το μωρό είχε έξι δάκτυλα σε όλα τα άκρα. Συνεννοηθήκαμε για την γιατρό μου να μιλήσει με τον παιδοχειρουργό και να δούμε το ενδεχόμενο να γίνει το χειρουργείο με το που θα γεννιόταν το παιδί.

Όταν γέννησα είδαν ότι τα επιπλέον δάκτυλα του μωρού είχαν οστά και από ότι με ενημέρωσε ο παιδοχειρουργός δεν θα ήταν καλό να κάνει το παιδί ολική νάρκωση αμέσως μετά την γέννηση του.  Θα έπρεπε να περιμένουμε λίγους μήνες έτσι ώστε ο οργανισμός του μωρού να μπορεί να δεχθεί την νάρκωση. (Τα παλιά χρόνια εάν δεν είχαν οστά τα δάκτυλα τους τα έδεναν με μια κλωστή και κάποια στιγμή έπεφταν μόνα τους).

Οι παιδίατροι και οι ορθοπεδικοί που είδαμε γι’ αυτό το θέμα μας είπαν ότι είναι εγχείρηση ρουτίνας μιας και είναι πολύ συχνό φαινόμενο στις μέρες μου να γεννιούνται παιδάκια με έξι δάκτυλα ειδικά σε ένα από όλα τα άκρα. Σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις  αυτά τα παιδιά μπορεί να  παρουσιάσουν κάποιο πρόβλημα στα νεφρά τους . Επίσης μας συστήσανε να το κάνουμε σε δημόσιο νοσοκομείο και αφού γίνει το μωρό 15 μηνών και μετά.

Εμείς επιλέξαμε το Παίδων Πεντέλης γιατί βρήκαμε μια πολύ καλή παιδοχειρουργό η οποία μας απάντησε σε όλες μας τις απορίες και εμένα προσωπικά μου συμπαραστάθηκε πάρα πολύ ψυχολογικά.

 Εκεί κάναμε τις απαραίτητες ακτινογραφίες και εξετάσεις. Βάσει αυτών προχωρήσαμε στις επεμβάσεις. Το μόνο θέμα που είχαμε ήταν λόγω της ηλικίας της δεν θα μπορούσε να πάρει πολλές ώρες νάρκωση. Από ότι μας ενημέρωσαν οι αναισθησιολόγοι το πολύ σε δύο ώρες θα έπρεπε να είχε τελειώσει το χειρουργείο και το παιδί να είναι ξύπνιο.  Επίσης μας εξήγησαν ότι τα μωρά έχουν ειδική μεταχείριση συγκριτικά με τα μεγαλύτερα παιδάκια μέσα στο χειρουργείο.

Την πρώτη επέμβαση τελικά την κάναμε όταν ήταν 3 μηνών για τον λόγο ότι στο χέρι το ένα δάκτυλο προεξείχε πάρα πολύ με αποτέλεσμα όταν θα άρχιζε το μωρό να κουνάει τα χέρια του θα το μάγκωνε συνέχεια. Το χειρουργείο κράτησε δύο ώρες γιατί τελικά αυτό το δάκτυλο ήταν σαν όλα τα άλλα με κόκκαλα, αγγεία κ.λ.π  Την ίδια μέρα το απόγευμα και αφού δεν υπήρξε καμία μετεγχειρητική επιπλοκή φύγαμε από το νοσοκομείο.

Συνολικά κάναμε τρία χειρουργεία (στο ένα έγιναν δύο επεμβάσεις η μια στο χέρι και η άλλη στο πόδι)στην ουσία κάθε  3- 4 μήνες μπαίναμε στο νοσοκομείο.  Σε όλες τις επεμβάσεις που έγιναν το παιδί δεν είχε κανένα πόνο. Μόνο η ολική νάρκωση την επηρέαζε (είχε πολύ γκρίνια) και πάλι όχι  σε όλα τα χειρουργεία.  Θυμάμαι χαρακτηριστικά στο ένα την έβγαλε η αναισθησιολόγος αγκαλιά και η μικρή ήταν μες την χαρά. Αφού μας επαινούσανε που είχαμε τόσο γελαστό παιδί.

Όλη αυτή η διαδικασία ήταν πολύ ψυχοφθόρα για εμάς μιας και δεν είναι ότι καλύτερο να βλέπεις το παιδί σου να μπαίνει στο χειρουργείο. Οι χειρότερες στιγμές της ζωής μου ήταν όταν μου την έπαιρναν από την αγκαλιά μου για να μπει στο χειρουργείο και οι καλύτερες  ήταν όταν τελείωνε η επέμβαση και την ξαναέπαιρνα στην αγκαλιά μου.

Από την  άλλη πάλι  χαίρομαι  που τα κάναμε όταν ήταν τόσο μικρή όλα τα χειρουργεία πρώτον γιατί δεν της κόψαμε καθόλου την φορά για να περπατήσει και δεύτερον δεν θα θυμάται τίποτα όταν μεγαλώσει . Στο τελευταίο χειρουργείο της είχαν βάλει γύψο στο ποδαράκι γιατί φοβόμασταν επειδή σηκωνόταν μην τυχόν και περπατήσει. Μάλιστα τα πρώτα βηματάκια τα έκανε με τον γύψο κρατώντας το τραπεζάκι του σαλονιού. Μετά από λίγο καιρό τον βγάλαμε οπότε περπάτησε κανονικότατα.

Τώρα  πάμε κάθε έξι μήνες περίπου στον γιατρό  για να βλέπει ότι όλα εξελίσσονται ομαλά.

Κάποτε έλεγαν ότι όσοι γεννιούνται εξαδάκτυλοι  θα γίνουν βασιλιάδες και  θα είναι τυχεροί στην ζωή τους….

Εγώ εύχομαι απλά να είναι τυχερή!!!!!!!!!